తప్పని ప్లాస్టిక్ పూల జోక్యం

ఆ రోజు వాళ్ల పెళ్లిరోజు. అతడు ఆఫీసుకు లీవ్ పెట్టేశాడు. ఆమె రోజువారీ పనులను పక్కన పెట్టేసింది. అతడు తలస్నానం చేసి వీలున్నంతలో మంచి బట్టలు తీసి కట్టుకున్నాడు. ఆమె శ్రద్ధగా తయారై కంటికి కాటుక పెట్టుకొని ఆ కళ్ల నిండుగా అతణ్ణి చూసుకుంది. మూడేళ్లయ్యింది వాళ్ల పెళ్లయ్యి. ఒక బాబు. చిన్న కుటుంబం వాళ్లది. రోజూ అతడు వెళ్లి ఉద్యోగం చేసి నెలకు ఎంతోకొంత తెస్తే ఆమె ఇంటద్దె కట్టి వెచ్చాలు తెచ్చుకొని ఊళ్లో ఉన్న అత్తామామలకు ఐదొందలో వెయ్యో పంపి మిగిలిన పైసా పైసా పొదుపు చేసి ఒకటో తేదీ వచ్చే నాటికి ఇబ్బంది రాకుండా చూస్తుంది. మళ్లీ ఒకటో తారీకు. మళ్లీ అదే సర్దుబాటు. పైకి అంతా బాగున్నట్టే ఉంది. నిజంగా అంతా బాగున్నట్టేనా? అతడు- బాబును భుజాన వేసుకొని జోలపాడి నిద్ర పుచ్చాడు. ఆమె వంటిల్లు సర్ది వాకిట తలుపు వేసి కిటికీలకున్న కర్టెన్లు జరిపి అతడి దాపున కూచుంది. మూడేళ్ల క్రితం ఇదే రాత్రి- అతడు తత్తరపడుతుంటే... ఆమె తబ్బిబ్బవుతుంటే... దిండు మీద సాంప్రదాయానికి చల్లిన మల్లెమొగ్గలు ముచ్చటగా చూస్తుంటే... అదంతా గుర్తుకొచ్చింది వాళ్లిద్దరికి. అతడి పెదాలు నవ్వుతూ విచ్చుకున్నాయి. ఆమె బుగ్గల మీద సిగ్గు సింగారమై కదలాడింది. తాంబూలం నిండిన ఆమె పెదవులను అతడు చుంబించాడు. ఎదను దాటిన కోరిక ఆమె పవిటను బరువెక్కించింది. అతడు ఆమెను అందుకున్నాడు. ఆమె అతడిలోకి ఒదిగిపోయింది. భార్యాభర్తల నడుమ మరే అడ్డంకీ ఉండకూడని సమయమది. భార్యాభర్తల నడుమ మరే కృత్రిమత్వమూ చోటు చేసుకోకూడని తరుణమది. భార్యభర్తల నడుమ మరే భయాలూ సందేహాలూ జాగురూకతలూ అప్రమత్తతలూ ఉండకూడని లిప్త అది. సంగమ లిప్త. దివ్యత్వపు లిప్త. ఆ లిప్తలో ఆమె కరుగుతుండగా మునుగుతుండగా మైమరపుతో నలుగుతుండగా.... అతడు ఆగాడు. హటాత్తుగా ఆగాడు. ఆగి, ఆమెను ఆపి, కోరికను ఆపి, ఆలింగనాన్ని ఆపి, తాపాన్ని ఆపి, ఆవేశాన్ని ఆపి, ఆపి? వెళ్లి అల్మారా నుంచి చిన్న పాకెట్‌ను తెచ్చాడు. దానిని చింపి, లోపల ఉన్నది తీసి, వాళ్లిద్దరి మధ్య కృత్రిమత్వాన్ని తెచ్చి, అడ్డంకిని తెచ్చి... ఆమెకు కోపం వచ్చింది. కంపరం వచ్చింది. ఎందుకో తెలియని ఆవేశం వచ్చింది. ఛీ... ఎందుకండి ఇది... ఎందుకు... ఎందుకు? ఇలా భయపడుతూ బతకవలసిందేనా మనం? ప్రేమను నిరోధిస్తూ బతకవలసిందేనా మనం? అడ్డంకులు ఏర్పరుస్తూ బతకవలసిందేనా మనం? ఛీ.. ఛీ.. ఛీ... ఏమండీ.. ఇవాళ మన పెళ్లిరోజండీ. మనరోజు. ఈరోజు కూడా భయమేనా? ఈ రోజు కూడా పిరికితనమేనా? ఈ రోజు కూడా మన మధ్య అడ్డంకేనా? ఏం బతుకండీ ఇది. ఇలా బతక్కపోతే ఏమి? సర్దుకుని బతుకుతూ... సర్దుకుని బతుకుతూ... జీవితాంతం సర్దుకొని బతుకుతూ... ఆపై, పట్టలేక, ముఖాన్ని చేతుల్లో దాచుకొని ఏడ్చింది. అతడు దెబ్బ తిన్నట్టుగా చూశాడు. నిస్సహాయంగా చూశాడు. చేతగానివాడిలా చూశాడు. తన దైన్యాన్ని ఎవరో ఎత్తి చూపినట్టుగా చూశాడు. చూసి, మోకాళ్ల మధ్య దిగులుగా చుబుకాన్ని ఉంచుకొని ఆమెనే చూస్తూ కూచున్నాడు. ఆమె తేరుకుంది. భర్తను చూసింది. గాయపడ్డ కుందేలిని సాటి కుందేలు చూసినట్టుగా చూసింది. ఆమెలో ఏడ్వడం వల్ల వచ్చిన తెరిపి అయినా ఉంది. అతడిలో ఆ ధైర్యం కూడా లేదు. అతడు అన్నాడు- నేను బీదవాణ్ణి. పేదవాణ్ణి. పిల్లల్ని పోషించుకోలేనేమోనన్న భయంతో ఉన్న పిరికివాణ్ణి. నాకు సెంటిమెంట్లు లేవు. అనుబంధాల ఊసు లేదు. భయంతో తల వొంచుకొని బతకడమే నాకు తెలుసు. ఇష్టాలను కోరికలను ఆశలను చంపుకొని బతకడమే తెలుసు.... యింతకు మించి నాకు మార్గం లేదు.... ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు. దగ్గరకు జరిగి- క్షమించేసినట్టుగా అతడి చేతిని తాకింది. ఎంత సుందరమైన రేయి ఇది. తమ జీవితంలో ఏడాదికి ఒకసారి వచ్చే రేయి. ఈ రేయిని అభాసుపాలు చేయడం ఆమెకు ఇష్టం లేదు. ఆమె అతడి నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టింది. ఎదలోకి తీసుకొని లాలించింది. అతడు చలించి, కదిలి, ఆమెను పెనవేసుకుంటూ ఉండగా- దేని కోసమో వెతుకుతున్నట్టుగా అటూ ఇటూ చూసి- ఇందాకటి పాకెట్‌ను వెతికి- అతడి చేతిలో పెట్టింది. కథ ముగిసింది. కిలో ఉల్లిపాయలు అరవై రూపాయలు. అల్లం వెల్లుల్లి కలిపి కొనాలంటే వంద రూపాయలు. అద్దె ఒకటి. కరెంటు బిల్లు ఒకటి. మెయింటెనెన్స్ గొడవ ఒకటి. నీళ్లు అయిపోయాయని చీటికి మాటికి తెప్పించే ట్యాంకర్ల ఖర్చు ఒకటి. స్కూలు ఫీజు. ఆస్పత్రి పీడింపు. ఊహించని ఉత్పాతాలు.. మనిషి వీటికి భయపడి కడుపు నిండా అన్నం తినడమే మానేస్తున్నాడు. ఇక పిల్లల్ని ఏం కంటాడు? కనకపోతే ఏమవుతుంది? ఏమో. మన లోలోపల ఉన్న జగాలకు తెలుస్తుంది ఆ వెలితి. మన అంగాంగాల్లో ఉండే చీమూ నెత్తురులకు తెలుస్తుంది ఆ నొప్పి. ఏ ధర్మం కోసం అవయవాలు జనించాయో ఆ ధర్మం నెరవేరకపోతే వాటికే తెలుస్తుంది ఆ నొప్పి. విరజాజి తీగ నేను ఇన్ని పూలనే పూస్తాను అని లెక్కేసుకొని పూయదు. మందలోని గొర్రె నాకు పిల్లలు పుడితే నా గతేంకాను అని ఏడ్వదు. సముద్రంలోని చేప- గుడ్లు విడిచే క్షణాన వీటి భవిష్యత్తు ఏమిటో అని క్షణం సేపు కూడా బెంగటిల్లదు. వీధికుక్క నేను వీటికి అన్నం పెట్టగలనో లేదో అని హైరానాపడుతూ పిల్లల్ని పెట్టదు. అవి ప్రకృతి ధర్మానికి లోబడి ప్రవర్తిస్తున్నాయి. మనిషి మాత్రం- సుఖానికి సౌకర్యానికి లోబడి ప్రవర్తిస్తున్నాడు. మనం ఇవాళ ఒక్క పిల్లాణ్ణే కనే స్థాయికి ఈ సమాజాన్ని తీసుకొచ్చాం. ఇక మీదట అసలు పిల్లలే వద్దు అనుకునే స్థాయికి ఈ సమాజం వెళుతుంది. అదే గనుక జరిగితే ఇక్కడ ఉండేది పిల్లాపాపలతో కళకళలాడే జగత్తు కాదు. సహారా. కెఎన్‌వై పతంజలి: ఇంగ్లాండులో పుట్టి ఉంటే ఈసరికి ‘సర్’ గౌరవం దక్కి ఉండే రచయిత. అనూహ్యమైన ఊహాశిల్పి. అనుపమాన రచనా శక్తి కలిగినవారు. హాస్యం, వ్యంగ్యం, కత్తి అంచున జారే కన్నీరు ఈయన సాహిత్యంలో కనిపిస్తుంది. క్షత్రియుల జీవన సౌందర్యానికి తెలుగు సాహిత్యంలో సింహాసనం వేసి కూచోబెట్టారు. రాజుగోరు, గోపాత్రుడు, పిలకతిరుగుడు పువ్వు, వీరబొబ్బిలి... ప్రతి రచనా ప్రసిద్ధమే. స్వస్థలం విజయనగరం జిల్లా. 2009లో మృతి చెందారు.   గురువారం : 27/01/2011 సాక్షి ఫ్యామిలీ, ప్రతి రోజూ ఓ కథా పరిచయం నుండి...